از بهترین خاطرات حجم زمان هایی بود که بر ستون های مجلل مسجدالنبی تکیه می زدم و عظمت سادگی پیامبر را در سخن او جست و جو می کردم. در مکان سابق کوچه ی بنی هاشم و رو به بقیع می ایستادم و غربت فاطمه و داغ علی را از گوشه ی چشم او نظاره می کردم. رو به روی کعبه می نشستم، گرد خانه طواف می کردم و جای ذکر، لذتی از طواف را از حج دکتر شریعتی را استشمام می کردم و در آن قبله ی تمام جهت ها بی جهت می شدم...

«خدا مطلق است، بی جهت است. این تویی که در برابر او جهت می گیری»

امروز شهادت بزرگ مردی است که نه تنها در عمره ام که در روزها و ساعت های بسیاری از زندگی ام مدیون اندیشه ها و آموزه هایش هستم. او که معلم اصلی انقلاب بود و نماد روشنفکر اسلامی. که یک نسل را آموخت می توان به قضا و قدر معتقد بود، منتظر منجی بود، اما در برابر ظلم معترض شد:

«آن که معترض نیست، منتظر نیست. و منتظر، معترض است»

آنکه یاد داد می توان معتقد بود، دین داشت اما عقل را کنار نزد و فلسفه را ترد نکرد...

فریاد زد  آیه های قرآن افسانه و داستان نیست، امروز هم جامعه ی ما پر است از کفر و بت پرستی..!

«بت پرستی عبارتست از توجیه وضع اجتماعی به وسیله ی خدایان و بوسیله ی دین» (میعاد با ابراهیم 168)

روحش شاد و یادش زنده باد

(در راه مکه)

تصور كن يك روز بهت بگويند كه 3 تا آرزويت برآورده مي شود!...!

شايد سریع 3 تایش را بگویی ولي احتمالاٌ کمی فكر مي كني. شايد خيلي، و حتي ممكن است پس از شادی اوليه محزون شوي.

واقعاٌ 3 تا حاجت خيلي كم است! برای من كه تمام نيازم ...

شاید بارها به این موضوع فکر کرده ام و خواسته هایم را اولویت بندی کرده ام اما الان که به لحظه ی موعود نزدیک می شوم و رعشه های گام نهادن در پیشگاه محبوب را حس می کنم... همه حرفها و دلیل ها و گریه های پشت هر خواسته محو و بی رنگ شده است و هر خواسته تنها جمله ای تو خالیست!

نمی دانم، اولویت ها با سرعت عجیبی در ذهنم جا به جا می شوند. خواسته ها درست زمانی که قرار است روا شوند رنگ می بازند، و اندیشه که حال جای دیگر پر می کشد مجال پرداختن به این ها را ندارد:

 

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم       

         چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی