| تبليغات | X |
روز پنجم مدینه
از کارهایی که قبل حج، قبل عزم خانه ی دوست توصیه شده وصیت نوشتن است. وصیت نامه تداعی کننده مرگ است، بریدن از تمام ماديات، رها كردن همه چيز دنیا براي اهل دنیا!
بخشيدن ، هبه كردن، باز گرداندن، پس دادن همه چيزت به دنیا. به جز خودت، كه بايد با خودت ببري، پيش صاحب اصلي اش. او كه عزمش كرده ای!
اما من كه چيز زيادي ندارم!
اين جاست كه می فهمي فقر بهترين دارايی است.
«دولت فقر خدايا به من ارزاني دار كين عنايت سبب حشمت و تمكين من است»
وقتي چيز زيادي نداری، براي حساب و كتابش هم زجر كمتري مي كشي. چنان كه گفته اند، مال بيش از آنكه تو مالكش باشي، او مالك توست!
اما هر چه بيشتر مي انديشم در زندگي كه مايه ي شر و اذيت ديگران بودم، مرگم هم نيز باعث آزارشان خواهد بود.
جز روزه ی قضا، و احتياطي و انفاق مال از طرفم و كسب رضايت ها چه دارم برايشان؟ هيچ!
انالله و انا اليه راجعون
اين جانب حامي ... فرزند ... در كمال سلامت عقل و انديشه و بنا به دستورات دينيم وصيت مي كنم!
...
